Nanocząstki to cząstki materiału o wymiarach w skali nanometrycznej, których właściwości mogą różnić się od właściwości materiału masowego. Mogą być metaliczne, tlenkowe, polimerowe, węglowe, krzemionkowe, magnetyczne lub kompozytowe. W chemii laboratoryjnej są stosowane jako katalizatory, nośniki, adsorbenty, materiały funkcjonalne, składniki nanokompozytów, sondy analityczne i modele do badań zależności między rozmiarem, powierzchnią a reaktywnością.

Znaczenie rozmiaru

W nanoskali rośnie udział atomów powierzchniowych, dlatego właściwości materiału silnie zależą od rozmiaru cząstek. Nawet ten sam skład chemiczny może wykazywać inne właściwości po zmianie wielkości.

Powierzchnia i funkcjonalizacja

Powierzchnia nanocząstki może być modyfikowana ligandami, polimerami, grupami funkcyjnymi lub nośnikami. Funkcjonalizacja wpływa na stabilność dyspersji, kompatybilność z medium i oddziaływanie z innymi cząsteczkami.

Nanocząstki w katalizie

Nanocząstki mogą działać jako katalizatory lub nośniki katalizatorów dzięki dużej powierzchni i obecności różnych miejsc aktywnych. Aktywność zależy od rozmiaru, kształtu, składu, defektów i sposobu osadzenia na nośniku.

Stabilność i aglomeracja

Nanocząstki mogą łączyć się w większe agregaty lub aglomeraty, co zmienia ich powierzchnię czynną i właściwości. Stabilizatory oraz kontrola pH, siły jonowej i rozpuszczalnika pomagają ograniczać ten problem.

Zastosowanie i ograniczenia

Nanocząstki są stosowane w katalizie, analizie, adsorpcji, powłokach, nanokompozytach i badaniach powierzchni. Ograniczeniem może być trudność powtarzalnej syntezy, pyłowość, zmienna reaktywność powierzchniowa i konieczność kontroli narażenia inhalacyjnego oraz środowiskowego.

Przeznaczenie produktu

Produkt przeznaczony jest wyłącznie do zastosowań laboratoryjnych, analitycznych, technicznych i badawczych. Nie jest przeznaczony do spożycia, kontaktu z organizmem ani podobnego użytku konsumenckiego.